Bitwa o Gotland – zmiana lidera

Po niespełna dwóch dobach czołówka halsuje po wschodniej stronie Gotlandii. Na prowadzenie wyszli Jacek Chabowski (Blue Horizon) oraz Ryszard Drzymalski (Konsal II), jestem dumny, bo to członkowie SAJ. Dwa jachty wycofały się z powodu awarii autopilotów. Uwaga, aktualizacja z godziny 1145: Prawdopodobnie na prowadzącej “Dancing Queen” nie  działa komunikator i stąd spadek jej pozycji na grafice.

1600. Kolejna aktualizacja: pojawiła się niepotwierdzona informacja o złamaniu masztu przez jacht “Opole” Andrzeja Kopytko – skipper cały i zdrowy, na trackingu jacht przemieszcza się na południe.

O projekcie I love Poland

Wysłuchałem w niedzielnej audycji Z boisk i stadionów Radia Gdańsk rozmowy Włodzimierza Machnikowskiego z Jarosławem Kaczorowskim.

Po dętym cyrku propagandowym z pierwszego pólrocza wypowiedzi Kaczorowskiego ujmując rozwagą i skromnością, a sam projekt zaczyna wyglądać na dużo rozsądniejszy.

Przede wszystkim Kaczorowski nie zapowiada wielkich sukcesów zegarowych. Mówi o potrzebie treningu, wyszkolenia członków zespołu i zamiarze startów w niektórych z ważnych regat dla zdobycia doświadczenia. No i… marzy mu się start w załogowych regatach dookoła świata… kiedyś.

Chyba zaczyna mi się chcieć trzymać  za zespół kciuki!

Jutro w samo poludnie

W niedzielę 16 września w samo południe zaplanowano start do Bitwy o Gotland, pięćsetmilowego wyścigu samotników.

ii

 

Szczegółowe informacje na stronie https://bitwaogotland.pl/

Zawiera ona listę startową, informacje organizacyjne, regulamin regat oraz różne inne informacje i ciekawostki. Ponadto po starcie zostanie uruchomiony tracking na żywo, dzięki wykorzystaniu technologii “Yellow brick”: komunikatora lokalizującego jacht za pomocą GPS i nadającego jego pozycję poprzez sieć satelitów Irydium.

Można korzystać z bezpłatnej aplikacji smartfonowej YB Races.

Koniec rejsu

A więc TEQUILA stoi w Kuźnicy.

W następnych dniach/tygodniach będziemy kręcić się po Zatoce.  Aktualizuję więc zakładkę ZAPRASZAM NA TEQUILĘ, zaproszenie ogranicza się do zatokowych wypadów.

Aktualizacja z 2 września 2018

Zaktualizowałem zaproszenie  w zakładce ZAPRASZAM NA TEQUILĘ o informację dotyczącą pierwszej połowy września, czyli JUŻ!

Dodałem nowy artykuł w dziale WODĄ w zakładce ŻEGLOWANIE:

Wiadomości Żeglarskie i Ostrzeżenia Nawigacyjne, czyli o bezpłatnym pozyskiwaniu ważnych informacji.

 

 

Bez obrazków

Trzeci dzień w porcie, drugi dzień pada, powoduje to szukanie zajęcia w przerwach pomiędzy degustacją… oferty knajpek i tawern. Między innymi można opisać dla SSI Kulińskiego (najpierw się tam ukazał) obserwacje nasuwające się w miarę trwania sezonu.

Jestem w rejsie dwa miesiące, poza portami Zatoki Gdańskiej i Lubczyną odwiedziłem wszystkie porty polskie i kilka niemieckich, napatrzyłem się trochę jak można żeglować. A formuły żeglowania są różnorodne.

Od czasu do czasu, raczej w portach otwartego morza spotykam jachty czarterowe lub rzadziej klubowe z dość licznymi załogami. To ewidentnie tak zwane rejsy stażowo-szkoleniowe, zapewne najłatwiejsza forma wyjścia na morze dla debiutantów i tych wszystkich, którzy jeszcze nie zauważyli, że marzą o zostaniu „prawdziwym armatorem”. Albo też nie wiedzą, że to możliwe. Te jachty w portach stoją krótko, często wychodzą w morze mimo nienajlepszej pogody i jeszcze gorszych prognoz. Presja „godzin” do zaliczenia i końca urlopów oraz oddania jachtu w terminie wymuszają taki styl żeglowania. Kiedyś to była i moja codzienność, głód każdej chwili na morzu przykrywał dyskomfort ciasnych wnętrz, braki w wyposażeniu i stanie technicznym jachtów. Dodatkowym bonusem było poznawanie nowych ludzi w zbieranych z całego kraju załogach, Dziś tłok i pośpiech zdecydowanie mi nie odpowiadają.

Jachty niemieckie, szwedzkie na ogół (i coraz częściej polskie) bywają obsadzone przez dwuosobowe załogi emerytów. Któż bowiem ma czas na nieśpieszne żeglowanie, jeśli nie emeryci, kto ma na to pieniądze (tu akurat niekoniecznie polscy emeryci)? Malutkie polskie jachty, większe szwedzkie i znacznie większe niemieckie wchodzą cicho do mariny, stają, czasem na kilka dni, wystawiają na keję składane rowery, żeglarze czasem wyprowadzają psa, zawsze usłyszymy przy spotkaniu „Morgen” albo „Halo” lub „Dzień dobry”, zawsze ktoś zerwie się na nogi, by pomóc w cumowaniu następnym wchodzącym. Na ogół na zewnętrznej burcie wykładane są odbijacze komunikujące zaproszenie do dobicia longside w razie braku miejsca. Wieczorem zapełniają nadbrzeżne restauracje lub rozpalają grille. To praktyczna realizacja dwóch zasad:

Na swoim i za swoje.

Każdy jacht jest na dwie osoby.

W tym roku, przebywając długo na Zalewie Szczecińskim miałem okazję się przyjrzeć innej grupie, zaprzeczającej tej drugiej zasadzie. Rodziny z dziećmi. Ci żeglują tłoczniej i nieco szybciej, niż emeryci, nie spędzają czasu na rowerach ani w restauracjach. Czasem to dziadek z wnukami, czasem ojciec z kilkuletnią córeczką i psem, najczęściej rodzice z pociechami. Przebojem była rodzina z trojką podrośniętych dzieci i psem na mieczowej „Foce II”, która kończyła właśnie włóczęgę po wodach polskich i niemieckich. Nie była to pierwsza ich taka wyprawa, pamiętam opis pobytu na Zatoce Gdańskiej sprzed roku, czy dwóch.

Co do zasady nie przepadam za uogólnieniami ale mam wrażenie, że te żeglujące dzieci odbiegają trochę od swych rówieśników. Są otwarte i obyte w rozmowie, cichsze i „grzeczniejsze”, niż na co dzień spotykane „przed klatką”. Przyjemnie jest obserwować kilkulatka w kamizelce, który podaje cumę dziobową na keję, podczas gdy tatuś manewruje silnikiem. Bywają też takie dzieciaki, które dają się wieźć rodzicom, nie angażując się w prowadzenie jachtu, cały dzień tkwiąc nosem w smartfonie, lecz i one sprawiają wrażenie mniej wyalienowanych, niż przysłowiowy polski gimnazjalista. Raz jeszcze powtórzę: wszelkie uogólnienia są po prostu bez sensu, opisuję wrażenia, subiektywne i nie wsparte żadną naukową wiedzą.

A czasem takie początki żeglowania owocują potem rejsami takimi, jak Jarka Czyszka z synem na Szpicbergen (czy nabyliście już piękną książkę o tym rejsie? Pisałem o niej  tutaj – jeśli nie, to namawiam). Wspólne żeglowanie z dorosłym synem to całkiem osobne przeżycie, zapewniam, że bardzo pozytywne.

Dla porządku wspomnę o regatowcach – to grupa pochodząca ze wszystkich wyżej wymienionych. Wszystko kwestia oceny własnych możliwości i stopnia zaangażowania w to, co robią. Wspólną ich cechą wydaje się być dążenie do perfekcji w żeglowaniu. Pasja bycia szybszym. Mnie to nigdy nie fascynowało, lecz wydaje mi się, że ich rozumiem.

Tym, co odróżnia ogromną większość współczesnych regatowców od tych z lat minionych, to fakt, że oni też na swoim i za swoje. Tego „swojego” muszą inwestować znacznie więcej, niż żeglarze rekreacyjni, osprzęt i żagle są droższe i zużywają się szybciej, łatwiej też o awarie. A do tego startują wyrywając z trudem nieliczne dni urlopowe, lub kosztem własnych biznesów. Chapeau bas!

Mnie jednak cieszy nieśpieszne żeglowanie po dżentelmeńsku: od śniadania do podwieczorku, z wiatrem i tylko na foku (te rolery!), spotykając podobnych sobie, poznając realnie znanych wirtualnie, albo też poznając zupełnie nowych przyjaciół na szlaku. Tak naprawdę to nie morze, żegluga, fala, a spotykani ludzie są największą atrakcją. Czy do tego dochodzi się po kilku dziesięcioleciach na morzu? I wcale nie przekreśla to sensu pływania w pojedynkę, mimo iż każdy jacht jest na dwie osoby!

Niech każdy sobie żegluje jak lubi. WOLNOŚĆ!

 

31 sierpnia 2018 – w Dniu Wolności i Solidarności

PS. A czemu „bez obrazków”? Proste: publikacja zdjęć załóg i jachtów mogłaby spowodować zbędne napięcia – ochrona wizerunku, danych osobowych i tym podobne.

Dziś wspominam popołudnie sprzed 38 lat. Moment podpisania Porozumienia oglądałem w TV w trakcie specjalnie zarządzonej przerwy w naszych własnych negocjacjach. Swoje porozumienie podpisywaliśmy może godzinę, półtorej później. Do domu wracałem przede wszystkim zmęczony, komitet  strajkowy włączył mnie do negocjacji niespodziewanie dzień wcześniej (“O, okularnik, chodź… będziesz przepisywał postulaty” – i tak zostałem działaczem związkowym).

Świadomość, że Polska to już naprawdę inny kraj, przyszła w poniedziałek. Nawet stan wojenny tego nie zmienił.

A czwartego czerwca 1989 się stało!

Mogą sobie różni [—] (autocenzura obyczajowa) gadać co chcą, to był przełom, żadne fałszowanie historii, żadne tablice, pomniki i tworzenie legend tego nie zmienią.

Fot. ze strony Ośrodka Karta

Dziś radość wspomnienia przyćmiewa obawa, że właśnie dobiegł końca najlepszy okres Polski w ostatnich pięciu wiekach…

A może… Może jak dzisiejsza pogoda kołobrzeska – po szkwałach, chmurach i ulewie przyjdzie słońce…

“Czekam na wiatr, co rozgoni
Ciemne skłębione zasłony
Stanę wtedy naraz
Ze słońcem twarzą w twarz”